Claudie Bolster

13 mei 2000



Twintig jaar geleden, op zaterdagmiddag 13 mei 2000, reis ik terug van mijn studentenkamer in Tilburg naar mijn ouders in de Achterhoek. De avond ervoor heb ik een feestje gevierd. Die week heb ik mijn studie journalistiek afgerond. Ik kan mij volledig op het werk gaan storten. Ik ‘zat’ in die tijd bij het Algemeen Dagblad, waar ik na mijn stage ben blijven ‘plakken’.

Als ik op deze zonnige middag uit de streekbus stap en de onheilspellende, gitzwarte lucht zie, weet ik meteen dat er iets ernstigs is gebeurd. Het eerste dat in mij opkomt, is dat de Grolschfabriek in Enschede is ontploft. De waarheid van wat er zich enkele kilometers verderop heeft afgespeeld, kan ik eerst niet bevatten. Middenin een woonwijk is een opslaglocatie met vuurwerk geëxplodeerd. Dit heeft over een groot gebied huizen weggevaagd, vele honderden slachtoffers verwond en 23 mensenlevens geëist.

Ik bel mijn chef in Rotterdam en ga gelijk aan de slag. Het is een heftig begin van mijn werkbare leven, realiseer ik mij pas veel later. Ik weet nog dat ik, hoe dichter ik het rampgebied naderde, koude rillingen kreeg van de brokstukken gewapend beton die over grote afstanden waren gelanceerd. Ik voel nog de opluchting toen wij - pas na vele uren - hoorden dat mijn evenoude nicht en haar man die in Roombeek woonden, ongedeerd bleken te zijn.

Hun huis aan de Renbaanstraat was volledig verwoest. Haar man had nog een tijdje bij de brand staan kijken, maar was gelukkig op tijd vertrokken. Na de tweede explosie slaat de paniek toe. In de chaos die ontstaat, de ondoordringbare rook die er boven het 'oorlogsgebied' hangt, het puin dat overal ligt, vinden zij elkaar pas in de loop van de avond terug. Hoe ontredderd moeten zij zich hebben gevoeld?

Terwijl zij elkaar kwijt zijn, helpen zij nog anderen. “Ik was radeloos, wilde mijn vrouw zoeken, maar ook een bejaard echtpaar helpen”, zei hij in een interview dat ik samen met een collega maakte voor de krant. Hij deed beide. Hij wist op dat moment nog niet dat hij in Enschede voor de tweede keer in zijn leven zijn hele hebben en houden in een klap was kwijtgeraakt. De eerste keer was toen hij moest vluchten voor de oorlog in Kosovo.

Enkele jaren geleden ben ik met mijn vriend die architect is, weer naar Roombeek gegaan. De bomkrater op de plek waar ooit SE Fireworks stond, maakt diepe indruk. De schade aan de voormalige textielfabriek of de straatnaambordjes herinneren nog aan het drama dat zich 20 jaar geleden voltrok. Maar het leven is ook weer verder gegaan. Er is een prachtige nieuwe, architectonisch interessante wijk ontstaan.

Het is kenmerkend voor mijn nicht en haar man. Zij staan nooit te lang stil bij het verleden. Zij gaan niet naar officiële herdenkingen. Zij willen vooruit. Zij koesteren de hechte vriendschappen die in Roombeek zijn ontstaan en vieren het leven.


#Vuurwerkramp #journalist #Enschede

RECENTE BLOGS

Waarmee kan ik jou helpen?

Voor meer informatie bel of e-mail mij

  • Grey LinkedIn Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey Pinterest Icon
  • Grey Instagram Icon

© 2017 by Claudie Bolster, Utrecht

Op alle werkzaamheden zijn de algemene voorwaarden van toepassing.