Waarmee kan ik jou helpen?

Voor meer informatie bel of e-mail mij

  • Grey LinkedIn Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey Pinterest Icon
  • Grey Instagram Icon

© 2017 by Claudie Bolster, Utrecht

Op alle werkzaamheden zijn de algemene voorwaarden van toepassing.

Ik heb een passie voor verhalen en ik geloof er heilig in dat de juiste informatie de beste reclame is. Al sinds het bestaan van de mensheid worden verhalen verteld en doorgegeven. Bij een kampvuur, in de kerk of aan de bar. Goede verhalen maakt iets los in mensen. Een spannend boek kun je niet wegleggen voordat het uit is. Mijn leraar levensbeschouwing op de Academie voor Journalistiek en Voorlichting in Tilburg wist op de vroege vrijdagochtend volle collegezalen te trekken omdat hij zo gepassioneerd kon vertellen. Bovendien slaagden studenten met hoge cijfers omdat wat hij vertelde ook bleef hangen, hoe erg de kater ook was. 

 

Opgegroeid op de bouw

 

Als dochter uit een aannemersfamilie was ik al jong op de bouwplaats te vinden. Mijn vader nam mij mee naar zijn werk. Ik verzamelde suikerzakjes uit de keet, zette koffie voor de bouwvakkers en veegde de kale nieuwbouwvloeren schoon. Op een zondag wilde mijn vader de bronbemaling controleren. Hij was destijds aan het werk op een militair terrein. Ik ging mee. Binnen een mum van tijd hadden soldaten ons in het vizier en werden wij onder schot gehouden. Er moest letterlijk een hoge pief worden ingevlogen om ons te ontzetten. Of die keer dat hij werkte aan een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking en mijn boterhammetjes waren opgepeuzeld door een bewoner. Uren heb ik mij vergaapt aan alle rijke details bij de restauratie van majestueuze monumentale panden. Als kind had ik al in de gaten dat de bouw een vat vol verhalen is.

 

Veilig werken

 

Het is niet zo dat ik met een veiligheidshelm op en stalen neuzen aan achter mijn computer zit, maar ik weet wel hoe ik mij moet gedragen op de bouwplaats. Ik weet hoe ik moet handelen als ik een fles acetyleen op z’n kant zie liggen. En ik kan het aantonen, want ik heb mijn VCA-diploma op zak.

 

 

Ja toch, niet dan?

 

Na mijn studie in Tilburg, kwam ik voor mijn werk terecht in wereldstad Rotterdam. Ik kwam op de thee bij Fortuyn, stond met mijn ‘poten’ bij Vopak, volgde de rechtszaak van mijn favoriete bakker die werd gedood tijdens een roofoverval en moest mezelf menigmaal in veiligheid brengen na Feyenoord-Ajax. Met plezier volgde ik de Leefbaar-dames met hun Libelle en puzzelboekjes voor wie de gemeenteraad behalve bestuurlijke ernst ook een gezellig uitje was. Ook reisde ik het hele land, en daarbuiten, door voor de meest uiteenlopende actuele zaken. Ik had altijd iets te vertellen als ik thuis kwam. 

 

 

In het nieuws

 

Jarenlang heb ik menig nieuwsfeit verslagen, maar tijdens een vakantie in China kwamen wij zelf ineens in het nieuws. Wij waren van de gebaande paden afgeweken om bijzondere tulou te bezichtigen toen opeens een cameraploeg voor onze neus stond. (Of was het misschien de controlerende arm van het communistische bewind?) We waren al omringd door een mensenmassa. De politie kwam ons ‘bevrijden’ en bracht ons naar een poepchique hotel. Daar werden wij als hoog bezoek ontvangen, kregen de superieure kamer en werden in de watten gelegd. Het was een hele ervaring. Voor mij draait reizen om op zoek gaan naar de meest intrigerende plekken, inspirerende mensen ontmoeten, avonturen beleven en inspiratie opdoen. Ook voor het werk heb ik voor kranten en een reistijdschrift heel wat mooie tripjes gemaakt. Wat een verrijking!

 

A-j moar schik hebt

 

In de top drie van de leukste redacties waarop ik heb gewerkt, staat die van de regio Achterhoek van de Twentsche Courant Tubantia. Dat was nog in het pre-internettijdperk. Een mobiele telefoon had ik toen nog niet. Er waren zelfs nog vrijwel geen voorlichters. De burgemeester belde je thuis. Het liefst tijdens het avondeten. Ik zat nog op het VWO in Haaksbergen, maar wist al wel heel duidelijk dat ik journalist wilde worden en greep alle klusjes met beide handen aan. Heerlijk als chef Hans weer op zijn bureau stond bij een mooie scoop. Dat iedereen meebrulde met Op fietse van Skik. Dat ik wéér een blauwe kont had van de zoveelste boerderijenfietstocht, totdat ze doodleuk vertelden dat ik ook gewoon de zwarte Panda van de chef kon meenemen. Het terugkerende interview met de jamkoningin (en nee, ik had er nooit trek in om zelf met een sjerp om langs de kraampjes te lopen). Maar ook die klus op het voetbalveld. Ze hadden mij niet gezegd dat Nico-Jan Hoogma en Jan van Halst – destijds spelers bij FC Twente – mij stonden op te wachten. Geheel bleu bedacht ik snel wat vragen en probeerde zo professioneel mogelijk over te komen. Wat waarschijnlijk niet is gelukt. Terug op de redactie deed ik alsof ik de ingehouden lach van collega’s niet zag en ging achter mijn pc zitten. ,,Die Van Halst staat toch op het middenveld?” 

 

 

Dooie boel

 

Vragende blikken, gelach of flauwe grappen. Zelden reageerden mensen ‘normaal’ als ik zei dat ik schreef voor Het Uitvaartwezen, een vakblad in de begrafeniswereld. Ik vond de verdieping, de specifieke doelgroep, heel interessant. Ik maakte verhalen rond de begrafenis en later opgraving van de vermoorde politicus Pim Fortuyn, berichtte over natuurbegraafplaatsen die opkwamen en interviewde een pathaloog-anatoom van het NFI. Het is een gesloten beroepsgroep, maar wel een met een schat aan verhalen.

Waarom

Claudie Bolster